Schrijven zonder vingers

De pijn werd meteen gesmoord door adrenaline. Eens mijn arm uit zijn muil was bevrijd, schatte ik de schade in. De snijtanden hadden diepe kuilen veroorzaakt, rood en geel tegelijk. Ik had nog nooit zo diep in mijn vlees gekeken. Mijn duim en wijsvinger bewogen nog, maar de rest van mijn vingers werd gevoelloos.

Achter mij wierp een man zijn volle kracht op de leiband van de Deense Dog. Ik stond daar, naar mijn vingers te kijken, en dacht: ‘Fuck, dat hand heb ik nodig om te schrijven.’ Met die gedachte vluchtte ik de keuken in.

Onze aard is nooit duidelijker dan in onze helderste momenten.

Bedankt, Balou.

Advertenties

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s