Onhandig is de dood

Zo onhandig is de dood. Terwijl mijn vader als bloemsuiker werd verstrooid, stak er een wind op waardoor hij in onze kleren vloog. Op datzelfde moment begon er een nabije ezel te balken. Oorverdovend en ongepast.

Niemand durfde te lachen.

Op de dierenartsenpraktijk liet een dode hond zulk een kletterende wind dat ik geschrokken naar zijn hartslag zocht. Hij bleek wel degelijk dood.

Nadat het levenloze lichaam van mijn hond een nacht in de woonkamer had gelegen, hing er een dikke lijkgeur over de hele benedenverdieping. Vanuit mijn bed had ik me voorgenomen om hem nog eens stevig vast te houden alvorens hem weg te brengen. Een laatste zoen op zijn gladde wangetje. Maar toen ik in mijn kamerjas voor hem stond, boog ik alleen over hem om het raam te openen.

Hier lag een hoop gistend vlees, samengehouden door vliezen en vel.

Toen afgelopen weekend mijn geit stierf, legde ik de plooien van haar gezicht netjes. Alsof ze sliep. De dag erna lag haar kaak scheef waardoor haar tanden onelegant bloot lagen. Uit haar mond wasemde de geur van rot. Ik liet de honden haar lichaam besnuffelen. Eén van hen begon prompt aan haar poot te knagen.

De dood is nooit wat we ons erbij voorstellen. Met plechtige rituelen trachten we zijn ernst te benadrukken. Maar er is niets gracieus aan de dood. Er is alleen een lompe overgang die we met onze tienduizenden jaren van evoluerende intelligentie nog steeds niet kunnen bevatten. Hoe kunnen we een leven lang waardigheid en betekenis nastreven, om uiteindelijk te verzinken in iets lelijks als de dood? Daar waar we allemaal tot gelijke materie en niets dan materie worden herleid. Vormt ons resentiment daar tegenover de oorsprong van religie?

Wanneer ik dood ben, hoop ik dat mijn lijf een krachtige wind lost. Liefst tijdens een ernstige, plechtige ceremonie. Een laatste middelvinger vanuit mijn kist. En ik hoop dat de levenden dan durven te lachen.

About The Girl That Turned Into A Cat

About The Girl That Turned Into A Cat

 il_570xN.586803153_7e75.jpg

There once was a girl who could turn into a cat. She had no control over this, as it happened every night. Around dusk, her black hair grew rapid over her entire body, until it became a shiny coat of fur. Her eyes, green as morning grass, reflected yellow into the light of her candle. Her teeth grew long and sharp, and her ears perked like fuzzy triangles over her cat like face. One could say she was a rather pretty cat, with a long tail and surprisingly pink pads underneath her black paws.

Once dusk faded into night, the cat-girl leaped into darkness, on the hunt for mice and rats. She ventured wide from her own yard and into that of others, but only after midnight, when she knew other cats would have dispersed in expectance of her, just as she avoided these areas at other times of night, when other cats would be about. They had come to this understanding to avoid territorial disputes, and because of it, she hardly ever saw any other cats while she took the form of one.

The girl was quite happy during the day, when she napped and played with her dolls, and at night, when she dissected mice with her curved claws and taste for blood. But, as is the case with young girls sooner or later, there came a time where her dolls collected dust, and her mind wandered to the red headed boy she saw twice a week: on Thursdays, at the market, where he caught her eye once through the crowd, and on Sundays at church, where his sleeve once brushed hers on her way to communion.

She lived at a time where it was unusual for girls to approach boys of any kind, and if the boy should have any interest in her, he would have to wait until the yearly Youngster Fest, where it was the custom for boys and girls who reached maturity, to invite one another to dance, and thus, at last, get a chance at a conversation with those of the other sex. There was nothing for the girl to do, but look forward to her Thursdays and Sundays, and to savor the precious moments where she could lay eyes on the ginger lad.

As the years passed, her fondness of him grew, and she longed for the year where she could partake in the Youngster Fest. But as her legs grew tall, her sense of reality grew, and it nestled the idea in her that even if he should invite her to dance, she would never be able to stay after dusk, nor would she ever be able to become his beloved in marriage.

This realization filled her with such sadness, that she became rather sloppy in her matters of transformation. Where she used to be careful as to where she would change, she now wandered through the house and her own yard, while her hair grew and her knuckles cracked. At dawn, she sometimes transformed right outside people’s windows.

One morning, she had just caught a fat rat, and was still devouring it when she felt her mouth grow large and her teeth turn flat. Yet, she tugged at the rat’s flesh and finished him off when she had already turned into the young lady she had become.

‘t Was then that the most peculiar thing happened. She felt nothing throughout the day, but at dusk, her hair grew lighter than usual. She could almost feel the wind rush through her coat that night. Her chase went slower than usual, and she only caught six mice that night, instead of twelve. As the cat-girl sat by the stream, waiting for dawn, she toyed with the idea that maybe, it had something to do with her eating that rat as a girl, instead of a cat. So she carefully hunted for a rat that had just returned from a swim. She bit the rat’s throat, but made sure it didn’t loose too much blood, by keeping her paw firmly over the wound. Then she sat back and waited for the first signs of daylight. She sat patiently until she had taken form of her lady like self, and only then did she eat the rat.

That night, her transformation happened even slower than the night before. Her fur now showed bald patches, and her teeth remained solemnly blunt.

This discovery lightened the girl’s spirits, as she knew that if she ate enough rats, her transformations would cease all together, and she would be able to enjoy the Fest, and hopefully become the ginger lad’s girl one day. Lively with new motivation, the girl stepped into the field during the bright of day, and hunted rats with almost the speed of a cat. She dug them out of their holes, chased them down and fished them out of the water. She bit their throats and sucked them dead, but always made sure to return to the village with an apron filled with blackberries, to explain the purple dried stains on her lips.

The evening came at last, when the girl waited for her transformation, which did not come. In her excitement, she ran out, two legged, into the night. She ran through the yards she knew so well, at a time when the other cats were out. She climbed walls and broke through gates, until she arrived at the ginger lad’s yard. There, she knocked on the back door, but no one stirred. She threw pebbles at the windows, but no candle was lit. Eventually, disappointed and suddenly shamefully aware of her display, she turned around to leave through the yard she had come from. There, on the wall that separated the yard from the fields beyond, sat a ginger cat. He stared at her, in the awkward, demeaning way only cats master, and let her stare back at him. They remained like this for a full minute at least, until the girl had grasped the truth that had enfolded before her. Then, the ginger cat turned his back, jumped off the wall, and disappeared into the night.

The girl that could turn into a cat, but had turned into the rather dull form of a lady instead, never recovered from the harm she had unknowingly caused herself. Her loneliness grew larger than her love for the ginger lad ever was, and because of it, her bitterness aged her once sparkling eyes. She developed a jealousy toward all black cats she came across, and approached them with vile hatred.

The girl that could once turn into a cat, but had turned into the rather dull form of a woman instead, cursed all black cats she came across. She ill-wished them, and spread untruths about them. The rumors about these black, unfortunate creatures traveled from this village to the next, soon they were hunted all over the land, and with them, the girls they were at heart.

The woman who once was a pretty girl that could turn into a cat, transformed nevermore, and spent her days bitter, dull and alone. She never ate another rat, yet devoured since then, many a cat.

Louise

Op 29 mei 2015 werd ik meter van een meisje dat Louise heet. Haar nageltjes zijn als papier.

Ze werd geboren in Leuven. Haar lipjes zijn rood, en haar haren zwart. Als houtskool. Ze ruikt naar pasgeboren, en als ik haar vasthoud, slaapt ze. Ze is mijn Louise niet, maar ze maakt het me zo gemakkelijk om voor even te doen alsof.

Er raakt je niets, denk ik dan. Dit keer, raakt er je helemaal niets.

Ineke signeert op Wereldadoptiedag

7 juni 2015 is Wereldadoptiedag. Die zondag verenigen allerlei dierenorganisaties zich in Antwerp Expo. Aspirant adoptanten kunnen er shoppen tussen verschillende rescue centers, en andere dierenliefhebbers steunen de organisaties door aankoop van grappige en gezellige gadgets. Vorig jaar liep ik Pin Up Pup An Lemmens tegen het knappe lijf, en zag ik een opvoering van kunstige fretten. Dit jaar sta ik er ook, voor alle Loners.

Je vindt me op de stand van Kattenhotel Chatoo, met een stapel exemplaren van De Lichtekooi Van Loven. Ik signeer met plezier, en schenk een deel van de opbrengst aan dieren zonder thuis.

Wanneer? zondag 7 juni 2015, tussen 10u en 18u

Waar? Antwerp Expo, stand Kattenhotel Chatoo

Zoek naar de wolfhond.

Aged 19

We hebben de data van buiten geleerd. Ze hingen als tijdsslingers op in de klas. Eén naam bleef hangen, omdat hij later terugkeerde in films en slechte moppen. We hebben onze grootouders erover geïnterviewd. Dat moest van de meester. Bij mij bleef alleen een grootmoeder over, die vertelde dat ze in de sloot sprong als ze een vliegtuig hoorde. En dat mijn grootvader indertijd sigaretten rookte met de Engelsen.

Niet zolang geleden trainde ik een hond van een oud vrouwtje dat al negentig jaar in de Schapenstraat woonde in Leuven. Zij herinnerde zich de bombardementen als trillend lawaai terwijl ze met haar baby op bed lag. En wachtte tot het over was. Als ik dees overleef, bad ze toen tot Mariake, neem ik nog een kinneke. Ze kreeg er nog verschillende, en is nog steeds gelovig.

Wij, kinderen van de jaren 1980, waren het eigenlijk al bijna vergeten. Of tenminste, we dachten er nog maar sporadisch aan. Tot de hele heisa rond de honderdjarige herdenking ons door elkaar schudde. In het nieuws vertelden ze over de aanval met chloorgas, en de lijken die ze terugvonden van mensen die hun keel hadden opengekrabd om aan lucht te kunnen. Welnu, vandaag vond ik het welletjes geweest. Je kan geen Belgische zijn, musea in Australië hebben bezocht, maar niet eens over de graven van de westhoek hebben gelopen.

Het was mooi wandelen, zo tussen de eeuwige winden en de verroeste munitie. In een Duitse bunker sliepen vleermuizen, en een Nieuw-Zeelandse bunker was te klein om in te kruipen. Op de graven stonden soms namen, maar geen geboortedata. Aged 19. A soldier, whose grave is known only to God, stond er bij een naam op de muur. Misschien is hij in zee blijven liggen. Of misschien liggen zijn botten verspreid onder de grond waar onze aardappelen groeien. Op een joods graf liggen stenen, omdat joden liever eren met dingen die niet verwelken.

Een stem verhaalde dat toen de Duitsers het gas vrijlieten, alle dieren uit hun holen kwamen om te sterven. Konijnen, mollen, muizen, ratten. Ze lagen allemaal dood. Paarden met hun zadel nog aan. Koeien die er niets mee te maken hadden. En duizenden Fransen. Dood. De vrouw die naast me stond, had een glimlach op haar gezicht. Ik wilde haar slaan, dus liep ik door. Naar de massagraven van de Duitsers die niet beter hadden geweten.

Ik vraag me af, hoeveel vrouwen hebben gehuild nadat ze de wapens in fabrieken hadden gemaakt. Arme mollen.

Madame Inconnu

De nacht duurde een uur, en vandaag zie ik niemand. Op de tafel drinken vergeetmenietjes uit een champagneglas. De honden slapen. Ruth Etting zingt over haar gebroken hart, de piano kraakt. Op de tafel staat een portret uit de zolder. Een vrouw zit tussen zwart-witte rozen in de mode van de jaren 1920. Ze loert met donkere ogen van onder de rand van haar hoed, en weet dat de fotograaf naar haar enkels kijkt. Haar schoenen zouden licht roze kunnen geweest zijn, de rest van haar kledij is zwart. Ze is mijn overgrootmoeder, en iedereen die haar ooit gekend heeft, is dood. Het enige wat ik heb, is haar naam in het handschrift van mijn overgrootvader. Hij nam nieuwe inkt om hem te schrijven, en de letters zijn niet helemaal duidelijk. Als ik hem en haar google, vind ik niets.

‘Waarom schrijf je deze keer niet een verhaal dat zich in het heden afspeelt?’ Hij vroeg het vol verwachting, terwijl hij in zijn koffie roerde.

Ik weet niet hoe ze rook, ik weet niet of ze slurpte. Ik weet niet of ze met haar ogen rolde, en ik weet niet hoe dom ze was. Al wat ik weet, is dat haar blik was zoals ik wou dat de mijne is. Vol nonchalance, onbekommerd om de flits van dat ene beeld. Portretten vergaan en inkt vergeelt. Ik neem een foto van haar met mijn Iphone, in een impuls om haar het virtuele geschreeuw in te sturen. Om haar eeuwig te laten circuleren, en haar te redden van de vergetelheid. Maar dan wis ik de foto, en slurp ik van mijn thee. Ze is te mooi voor Facebook. Te mooi voor ogen.

De lichtekooi van Loven genomineerd voor de Bronzen Uil 2012


Louise had het nooit verwacht, Alexander al zeker niet. Loner, die had het ruiken aankomen. Honden ruiken uilen immers van ver. Vooral bronzen.
De lichtekooi van Loven, onze Louise Van Loven, werd genomineerd voor de Bronzen Uil, de literatuurprijs voor beste Nederlandstalige debuut 2012. Vandaag ging de uil aan het vliegen tussen tien genomineerden. Terwijl Louise en Alexander genieten van de nominatie met een glaasje bubbels, is Loner op jacht.
Het hoeft niet gezegd dat Louise’s echte moeder behoorlijk gelukkig is met dit nieuws, en ik had jullie graag bedankt voor jullie blijvende enthousiasme.
Voor de publieksprijs van de Bronzen Uil 2012 kan u uw stem uitbrengen op de website www.hetbetereboek.be. Klik op het vogeltje, kies uw favoriet en stem.
Tevens hoop ik u op 6 oktober, tijdens het Literair Festival in Gent, tegen het boek te lopen.

Mademoiselle Vander Aa

Louise in tweede druk

De lichtekooi van Loven is opnieuw verkrijgbaar in een mooie paperback uitgave.
“Nooit zou ik de juiste woorden kunnen verzamelen die de tonen luidden van mijn waarom. Wat een belediging het was te denken dat geschreven woorden iemands geschiedenis en redenen zouden kunnen vertalen. En wie zou ooit al die letters doorworstelen om een glimp op te vangen van dat wat door zovelen verworpen werd? Absurd.” Louise in De lichtekooi van Loven.
En hier, Louise, heb je je vergist.

Lezing in de bib

Op vrijdag 11 mei 2012, 8 pm, verwelkomt te bibliotheek van Kortenberg u en mij voor een lezing over mijn debuut ‘De lichtekooi van Loven’.
Voor de nieuwsgierige aagjes vertel ik over het ontstaan van Louise en Alexander, waarbij stukken uit mijn originele manuscript worden tentoongesteld, naast de meest inspirerende literaire en geschiedkundige werken. Luister mee naar de muziek die Louise een gezicht gaf, en ontspan tijdens een voorleesmoment. Daarna krijg jij de kans om vragen te stellen, en denk eraan: taboe is de enige taboe.
Het zou geen lezing op z’n Ineke’s zijn als er geen reconstructie zou te zien zijn van een achttiende eeuwse japon, waarbij jij je mag laten insnoeren door een vrouwvriendelijk keurslijf. Mannen snoer ik graag extra stevig in.
Ik zie je dan?
Mademoiselle Vander Aa

De lichtekooi van Loven

Nu verkrijgbaar in uw boekhandel.
ISBN 978 90 445 1937 2

In het levendige Loven (het tegenwoordige Leuven) van halverwege de achttiende eeuw levert de onderlaag van de bevolking elke dag een strijd om het bestaan. Dat geldt ook voor Louise en haar blinde vader. Als de man sterft, is Louise vastberaden een rijker leven voor zichzelf te creëren. De prostitutie lonkt, en haar ambitie werpt zijn vruchten af. Totdat een nieuw obstakel om overwinning vraagt.

Fragment:
Er was iets aan zijn gezichtsuitdrukking dat mij vertelde dat er niemand in dit lichaam huisde. Het was leeg. Opgebruikt. Onder zijn dunne huid sluimerde de dood.
Het was zover. Hij had erop gewacht, en eindelijk was het zover.
Met mij gebeurde er niets. Van zijn ogen was ik geschrokken, maar er kwam geen verdriet. Omdat mensen vaak huilen om een sterfgeval, forceerde ik tranen. Mijn wangen bleven droog, dus besloot ik niet te huilen. Ik trok het deken tot tegen zijn kin en even, heel even, dacht ik hem stilletjes te horen snurken. Met mijn hoofd op zijn schouder die zijn warmte begon te verliezen, fluisterde ik: ‘Ik heb u hore ronke, vake, ik heb u gehoord. Slaapwel, vake.’